Posts tagged: natura

BOTEREAZ… EDO OTSOAK JATEN DUELA ARDIA, EZ ALDERANTZIZ

By , 2012(e)ko ekainak 28 23:21

Artaldeak artzainek zaindu ohi dituzte. Mendietako larreetan barrena gidatzen dituzte artzain-zakurraren laguntzarekin. Batetik bestera eramaten dituzte bazka dezaten eta, gero, umaldia iristen denean, kume berriak sortzen dira eta ardiek esnea ematen dute. Hortxe dago artzainaren ogibidea: ardien haragiaz eta berauek ematen duten esneaz bizi da; geroa ziurtatuko dioten belaunaldi berriak sortuz, bizitzaren eta heriotzaren arteko harreman amaigabearekin jolasean.

Otso-taldeek ordea, ez dute artzainik eta, ez dituzte belardiak bilatzen umatu eta esnea ekoiztu ahal izateko; artaldeak erasotzen dituzte ehizaki bila. Otsoek ere ibili behar dute bizitzaren eta heriotzaren arteko harremanarekin jolasean. Baina artzain faltan, beren kabuz gobernatu behar dituzte beren buruak, baita taldearen geroa ere.

Baina artaldeak otsoen arriskuaz jabetu gabe bizi ohi dira, zelaietan bazkatzen lasai-lasai, nagusiaren eta honen laguntzailearen begiradapean. Haiek zaintzen dituzte, ez dute arduratu beharrik. Horrek otsoei egoera asko zailtzen die, bereak eta bi pasa ohi dituzte jatekoa lortzeko ahaleginetan, bizia bera arriskatuz hainbatetan.

Kontua da batzuetan artaldea bakarrik geratzen dela, artzainek beste betebehar batzuk baitituzte; azken batean, artzainarentzat ogia lortzeko bidea besterik ez da artaldea. Eta halakoetan otsoek pagotxa probestu ohi dute; ongi baitakite ardiak, jaberik gabe, noraezean eta galdurik ibiltzen direla, defentsa mekanismorik gabe. Belarra jan eta ezer gutxi gehiago dakite egiten, gainontzekoa ez baita haien eginkizuna.

Horrela, otsoek ez diote aukerari joaten uzten, ez baita beren ogibidea bakarrik, bizibidea da: ongi dakite, haiek erne ez badabiltza, ez zaiela inor etorriko tripa-zorriak isilarazteko ogi kozkorrik ematera.

Eta zeuek, aukeran, zeinetakoa nahiago?

(Ahari bati entzuna)

Aharia pentsakor: “Aukeratzerik banu…”


ORDU ALDAKETAK EZ DU EGUNA ALDATZEN

By , 2012(e)ko apirilak 3 2:50

Beste behin, aldatu behar izan dugu ordua: orain, eguzkia punturik gorenean dagoenean, hau da, zehatz-mehatz eguerdia denean, ordu biak dira gure erlojuetan. Eta honekin batera, beste behin, entzun behar izan ditugu neurri horren inguruko eztabaidak telebistako saioetan, irratietan, baita tabernetako komunetan ere: energia aurrezten dela, batetik aurrezten dena bestetik xahutzen dela… Denetariko iritzi-zalaparta.

Bada, burrunba honen erdian txikikeria bat -dei iezaiozue txorakeria nahi baduzue- bururatu zait: ordua aldatu ordez, ordutegiak alda genitzake.

Hasiera batean ez diot garrantzirik eman burutazioari; izan ere, ertain-klaseko hiritar konformista eta alienatu on bezala, ohituta nago hausnarketa antzuetan murgiltzera -beti ere, ekintzaren kaltetan, noski-. Baina asperkeriak jota-edo, kateatzen joan diren hainbat galderarekin teoria antzu baina landu bat egitera iritsi naiz, horrek beti eman ohi duen dotorezia-itxura guztiarekin.

Aurrekoari helduz beraz: zergatik aldatu ordua eta ez ordutegiak? Zergatik aldatzen dugu egunaren hasiera eta amaiera, gure ohiturak aldatu beharrean? Zeren eta ez dezagun ahaztu! Eguna bera aldatu dugu, eguna bezain gauza naturalari hasiera eta amaiera aldatu dizkiogu; eta dena, guk betiko orduan lanera joaten jarraitu ahal izateko. Argi ikusten ez duenak azter dezala gure hizkera, “orain beranduago iluntzen du!” bezalakoez beteta. Gure diskurtsoek geure pentsaerak salatzen dituzte.

Baina gauzatxo bat oharkabean pasa zaigu: eguna benetan ez da aldatu, egunak -naturak- bere bidea darrai eta, erlojuak dioena dioela ere, geu gara lehenago esnatu eta oheratzen garenak. Ilusio bat sortu dugu, faltsua; eta gainera, sinetsi egin dugu.

Hori dela-eta, hausnarketa -itxuraz- antzu honi nolabaiteko zentzua aurkitu diot, edota, nahi baduzue, aurkitzeko beharra sentitu dut. Izan ere, ordu aldaketan gure jokabideen adibidea ikusi dut, errealitateari bizkar emanez bizi garenaren eredu garbia. Errealitatea onartu eta haren arabera jokatu ordez, nahiago dugu ilusio bat sortu eta sinetsi.

Eta dena, gure kontraesanak ez onartzearren: natura babesteko gure eraginetik salbu jartzen ditugu hainbat gune, gure eragina jasangarria egin eta ekosistemaren parte garela onartu ordez; grebaren balio-eza nabarmentzen eta kritikatzen dugu, ustezko erosotasunetik hatz bakar bat mugitzeko gogorik ez dugula onartu ordez; euskararen zailtasunaz mintzo gara, berau ikasi eta erabiltzeko asmorik ez dugula onartu ordez…

Jokabide honen adibideak milaka izan daitezke. Baina ordu aldaketarena, bere txikitasunagatik, bereziki interesgarria egiten zait; jokabide hori hezur-muinetaraino sartuta dugula erakusten digulako, gauzarik hutsalenetan ere -oharkabean- hala jokatzen dugula erakusten digulako.

Beraz, ohar gaitezen: ordu aldaketak ez du eguna aldatzen!

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu