Posts tagged: kexa

KEXATIEN GIZARTEAN

By , 2012(e)ko maiatzak 12 1:33

Aurreko batean, sutan jarri ninduen interneteko foro batean gertatutako pasadizo batek; euskaldunok kalean, lagunartean edota beste hainbat tokitan sarritan bizi izaten ditugun horietako batek. Oroitzen ez dudan web orri bateko foro bat zen, eta bertan, euskaldunak ari ziren euskaldunoi buruz -gure gaitzei buruz, zein arraroa!- hizketan, euskaraz. Halako batean, erdaldun -probokatzaile- batek bere diskurtso doilorra askatu zuen eta, bat-batean, euskaldun amorratu mordoa hasi zen kexa eta kexa, agian arrazoi osoz, baina erdaraz!

Ez al da paradoxikoa? Erdaraz aritzeagatik erdaraz kexaka. Noizko ahaztuko ditugu konplexuak? Beren jokoan sartzen gara eta nahi dutena lortzen dute, alegia, euskara balio gutxiko gauza bilakatzea, erraz alboratzekoa. Ez al dira haiek ulertzen ez dutenak? Zergatik sentitu geuk amorrua eta haserrea, haiek beharko luketenean sentitu jakin-mina edo lotsa? Euskaraz ez jakiteak sentiarazi beharko lieke zerbait -eztabaida, ezagutza…- galtzen dutela, eta horren ordez, harro sentitzen dira guztiek euskara baztertzea eta eztabaidarekin amaitzea lortu dutelako. Baina hori bai, euskaldunok kexa eta kexa, ez zaigu falta sekulako aldarrikapen politikoak botatzeko gaitasunik.

Kea belarrietatik zeridala, eta gertaera hori aitzakiatzat hartuta, gogora etorri zaizkit gure jendarteak jaso izan dituen izendapen ezberdinak -hala nola, “Informazioaren gizartea”, “Ezagutzaren gizartea”, “Kontsumo-gizartea”, “Arriskuaren gizartea”, eta abar luze bat-, eta beste izendapen bat otu zait: “Kexatien gizartea”. Iruditzen baitzait izendapen egokia izan daitekeela bizi dugun errealitatea deskribatzeko.

Izan ere, beti gabiltza kexaka: politikariak direla, sindikatuak direla, bankariak direla, enpresariak direla, gazteak direla, kapitalismoa dela, kontsumismoa dela, pobrezia dela, kutsadura dela… Amaigabea litzateke zerrenda, eta beti berdin, marmarka.

Eta argi gera dadila! Ni ez noa inori leziorik ematera, ezta soluzio magikoak proposatzera ere. Artikulu hau uler dadila autokritika gisan. Baina ez al zaudete eztarria urratzeaz nekatuta? Argi baitago kexatze hutsarekin ezer gutxi lortzen dela.

Azken batean, beti gaude defentsiban, kexaka, ea norbaitek konpontzen digun arazoa. Eta kexatzea ez dago gaizki, baina behin kexatuta, konponbideak bilatu behar dira. Ekintza erreaktibotik proaktibora igaro beharra dago -zein hitz “potoloak”-. Baina badirudi nahiago dugula dena bere horretan utzi, eta errealitateari bizkar emanez bizi; kexatu eta, bizimodua -jarrerak, jokaerak, pentsaerak- ez aldatzearren, bestaldera begiratu. Hori bai, erosoagoa bada.

Bukatzeko, argi pixka bat tunelean: badira errealitate berriak eraikitzeko ahaleginetan daudenak ere. Euskarari dagokionez, esaterako, Zuzeu aldizkarian ikusi ahal izan ditut jarrera berriak, konplexurik gabeak eta norberaren esku daudenak -eta beraz, erraz gauzatzekoak-; hain zuzen ere, betiko jarrera zaharkituez nazkatuta, artikulu hau idaztera animatu nintzenean, kasualitatea! Beste adibide bat Basherriak ekimena da, kexa eta aldarrikapenetatik haratago, kontsumo-bide berriak jorratuz dabilena. Eta azkenik, ez dut aipatu gabe utzi nahi Munduari so blogean ikusi berri dudan hitzaldia; oso interesgarria. Pako Aristirena da eta, funtsean, gai bera darabil bere ahotan, hau da, kexatu ala sortu.

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu