DESAKORDIOAK DESEGITEN?

By , 2012(e)ko maiatzak 26 11:48

Zalaparta handia sortu du Kontra saioko azken eztabaidak –EAJ-Amaiur: nork ez du akordiorik nahi?-, batez ere, Iñaki Larrañagak saioaren inguruko artikulua idatzi duenetik Zuzeu aldizkarian. Iruzkinak barra-barra, kritika zorrotzak eta independentziarako gogo biziak; hori da nik bertan ikusi dudana. Ni neu ere aritu naiz parte hartzen, baina oraingoan, luzeegi egingo zitzaidalakoan, blogean idaztea iruditu zait aproposena.

Irakurritakoak irakurrita, uste dut eztabaidaren muina hiru puntu zehatzetan zentratzen dela eta, hain justu ere, horiek aipatu nahiko nituzke eta nire iritzi umila eman.

1- Akordio estrategikoa vs. hauteskunde akordioa

Iruditzen zait batzuetan nahasi egiten direla eta, akordioaz hitz egiten denean, sarritan, ez da garbi geratzen bietako zeinetaz ari diren, ala bietaz ari diren, ala zer.

Independentziarako estrategia da akordatu beharrekoa, independentzia baita helburu: Euskal Herri burujabea eta demokratikoa. Horrek esan nahi du itunak hauteskunde lehiatik haratago joan behar duela, ezin dela horren menpe egon. Bestela, arriskua dago helburua independentzia izatetik espainiar erakundeek ahalbidetzen duten botere-kuota izatera igarotzeko, eta horrekin konformatzeko. Hori ez gertatzeko ezinbestekoa da akordio argi eta sendoa.

Argitu beharra dago horrekin ez dudala esan nahi, mugimendu taktiko bezala, ezin denik izan baliagarria botere-kuota hori, edota hauteskunde-akordiorik; oso baliagarria izan daiteke, baina beti ere estrategia zabalago baten barruan; independentzia, alegia.

2- Espainiar erakundeak vs. erakunde propioak

Badirudi salba ezinezko dikotomia sortzen dela gai honekin. Dena da zuria edo beltza: edo sistemaren barruan zaude, edo sistematik kanpo. Baina errealitatea ez da hain sinplea eta zurruna, askoz konplexuagoa da eta ñabardura asko ditu.

Honela, ez dut uste espainiar erakundeetan parte hartzeak euskal estatuari uko egitea -eta espainiarrari men egitea- esan nahi duenik, ez behintzat, bete-betean. Lehen aipatu bezala, estrategia argi bat -independentziarakoa, noski- ezarrita badago, mugimendu taktiko gisa oso baliagarria izan daiteke, batez ere, gizartea kudeatzeko zenbait baliabide eta ahalmen eskaintzen dizkigulako. Ados, mugatuak, baina ahalmenak azken finean.

Bestela, galdetu nahiko nieke erakunde -espainiar- horiei uko egitearen alde daudenei: Eta zein botere esparru erabil dezakegu independentzia gauzatzeko? Ba al dugu erakunde propiorik? Gizarte zibilak ba al du horretarako ahalmenik? Ezezkoan nago. Gainera, Eusko Jaurlaritzatik, adibidez, sustatu daitezke -ekonomikoki, sozialki- nazionalak eta propioak diren botere esparruak, besteak beste, Udalbiltza -politika egoki batekin, EITB ere izan daiteke Pako Aristik dioen pedagogia egiteko botere mediatiko eraginkorra-; eta horixe bada mugimendu taktiko ona, independentzia helburu duena.

3- Independentzia vs. erabakitzeko eskubidea

Azkenik, zenbaitek planteatu du erabakitzeko eskubidea eta oinarri demokratikoak baliatzea independentzia lortzeko pentsamendu kolonizatuaren zantzuak direla. Lehenik behar dela independentzia, gero demokrazia eta erabakitzeko eskubidea izateko.

Ados egon naiteke nolabait planteamendu horrekin, herri kolonizatu gisa independentzia da dagokiguna eta kitto. Baina zalantzak sortzen dizkit: nola lor dezakegu independentzia babes sozialik gabe? Nola lor dezakegu independentzia gauzatzeko beharrezkoa den babes soziala? Ez al da independentziarako argudio on bat -mugimendu taktiko bat, azken batean- proiektu independentistak gehiengo demokratikoa duela erakustea? Espainiar erakundeetan bada ere? Jakina, horretarako babes soziala dugula jakin behar dugu, edo babes hori sortu -lortu-. Horretarako bigarren puntuan esandakoa errepikatuko dut: pedagogia. Eta pedagogia egiteko beharrezkoak ditugu botere esparruak, kolonizatzailearenak izanda ere; horietaz balia baikaitezke geure helburuak lortzeko.

Honekin guztiarekin, uste dut nire iritziak eta zalantzak argi eta garbi adieraztea lortu dudala eta, espero dut eztabaidarako balioko dutela; iruzkinak egitera animatzen zaituztet, ea ondorio batzuetara iristerik dugun.

2 Responses to “DESAKORDIOAK DESEGITEN?”

  1. @urtzai(e)k dio:

    Guztiz ados. Niretzat garrantzitsuena, gai hauetaz naturaltasunez eztabaidatzea da. Orain arte, oso enkistatuta egon den gaia izan dela iruditzen zait eta denboraren bidez, beste lasaitasun batez hartu beharko genukeela.

    Ea horrelako eztabaida gune gehiago irtetzen diren eta denon artean ideia nagusiren bat aurrera ateratzen dugun!

    Zorionak eta segi horrela!

    • (e)k dio:

      Eskerrik asko Urtzi. Bat nator zurekin, uste dut garai egokia dela independentziaren gaiari herdoila kendu eta ikuspegi ireki batekin eztabaidatzeko, Orain arte, batzuetan zirudien, lehenik alderdi batekoa zinela, eta gero independentista. Horri buelta eman behar diogu.

Leave a Reply

Panorama Theme by Themocracy

Tresna-barrara saltatu